Պարտադիր չէ, որ բժիշկն ինչ որ բան ասի ու ամենևին էլ պարտադիր չէ, որ լրագրողը հարց ուղղի նրան:

«Նաիրի բժշկական կենտրոնում» ես ու բժիշկը զրուցում էինք.

-Ինձ տեղեկացրել են, որ Արմեն Երիցյանը հոսպիտացված է ձեզ մոտ ու վիճակը շատ ծանր է, գիտակցություն չունի:

– Այո, ինքը վերակենդանացման բաժնում է,- ասաց նա:

Ուրիշ ոչինչ:

Մոտ մեկ րոպե լուռ նայում էինք իրար: Նա սպասում էր հարցի ու զարմանում էր, որ ոչինչ չեմ հարցնում: Իսկ ես նոր բանի չէի սպասում:

Մոտ մեկ րոպե լուռ նայում էինք իրար: Նա սպասում էր հարցի ու զարմանում էր, որ ոչինչ չեմ հարցնում: Իսկ ես նոր բանի չէի սպասում:

Լռությունը խոսուն էր:

Առաջին անգամ չէ, որ անխոս հասկացել եմ բժշկին և երբ ցանկացել է խոսել, ասել եմ՝ բժիշկ, մի խոսեք… խնդրում եմ լռեք: Հիմա էլ, երբ կամենար խոսել, նույնը կասեի՝ խնդրում եմ լռեք…

-Երևի գիտեք ամեն ինչ,- ասաց:

– Արդեն գիտեմ:

Վշտի ժամանակ լեզուն ավելորդ է դառնում: Խոսում են աչքերը:

Արմեն Երիցյանը չկա:

Ես սա հասկացա այն ժամանակ, երբ առավոտյան առաջին տեղեկատվությունը տվի՝ նախարարը գտնվում է ծանր, անգիտակից վիճակում:

 

Նյութի աղբյուրը ` orecor.ru

Comments

comments